30 مه 2025- دلایلی که افراد مبتلا به زخم پای دیابتی (DFU) مرگ و میر قلبی عروقی بالاتری نسبت به افراد مبتلا به دیابت نوع 2 (T2DM) اما بدون زخم پای دیابتی دارند، همچنان بحث برانگیز است. هدف از مطالعه ی اخیر، مقایسه ی تفاوت ها در عملکرد اتونوم قلبی بین افراد مبتلا به زخم پای دیابتی نوروپاتیک و همتایان بدون زخم پای دیابتی آنها بود.
محققان در این مطالعه 362 شرکت کننده ی مبتلا به دیابت نوع 2 با زخم پای دیابتی (181 نفر) و بدون زخم پای دیابتی(181) را که عاری از بیماری شریان محیطی (PAD) بودند، پس از تطبیق نمره گرایش(PSM) در تجزیه و تحلیل نهایی وارد کردند.
همه افراد تحت هولتر ECG 24 ساعته قرار گرفتند و از شاخص های تغییر پذیری ضربان قلب(HRV) زیر برای ارزیابی عملکرد اتونوم قلبی و تشخیص مشکلات قلبی مرتبط در این افراد استفاده شد:
نتایج این مطالعه نشان داد که در افراد مبتلا به DFU در مقایسه با گروه بدون DFU، مقادیر SDNN، LF/HF، PNN50، rMSSD، HF،SDANN و LF، پایین تر بود. همچنین، افراد مبتلا به DFU نسبت به گروه بدون زخم پای دیابتی، ۲.۵برابر بیشتر دچار اختلال شدید در تنظیم اتونوم قلبی بودند (۲۱.۶ درصددر مقابل ۸.۸ درصد). زخم پای دیابتی به طور مستقل و منفی با تمام معیارهای HRV ذکر شده در بالا مرتبط بود(همه p < 0.05). این یافته ها نشان می دهد که DFU با کاهش قابل توجه در تنظیم اتونوم قلبی همراه است، که می تواند توضیحی برای افزایش خطر مرگ و میر قلبی در این بیماران باشد.
محققان نوشتند: مطالعه ی ما اهمیت بررسی عملکرد خودکار قلبی در بیماران مبتلا به DFU را برجسته کرد و نشان داد که تغییرات HRV می تواند به عنوان یک شاخص مهم برای ارزیابی خطرات قلبی در این بیماران مورد استفاده قرار گیرد. این یافته ها همچنین بر لزوم مداخلات درمانی برای بهبود تنظیم اتونوم قلبی در افراد مبتلا به DFU تأکید دارند، که ممکن است به کاهش خطرات قلبی و بهبود کیفیت زندگی این بیماران کمک کند.
درباره ی تغییرپذیری ضربان قلب(HRV): به میزان تغییرات زمانی بین ضربان های متوالی قلب اشاره دارد. این شاخص نشان دهنده ی توانایی سیستم عصبی خودکار در تنظیم عملکرد قلب و پاسخ دهی به تغییرات محیطی، استرس، فعالیت بدنی و دیگر عوامل فیزیولوژیکی است. HRV بالا نشان دهنده ی انعطاف پذیری بیشتر سیستم عصبی خودکار و سلامت بهتر قلب و عروق است، در حالی که HRV پایین می تواند نشانه ای از استرس، بیماری های مزمن مانند دیابت یا مشکلات قلبی باشد. این معیار با استفاده از الکتروکاردیوگرافی (ECG) اندازه گیری می شود و به ارزیابی تعادل بین فعالیت سیستم های سمپاتیک و پاراسمپاتیک کمک می کند.
منبع:
https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1155/jdr/3349391